දේවගැතිවරයා ඔහු ළඟට ගොස් මොණර පිහාටු මිටියක් එකට තබා ගැට ගැසූ එම චාමරයක් බඳු එම පිහාටු මිටිය හිසට තබමින් මොනවාදෝ දේවල් තාලෙට මුමුණන ලදී. ආරූඪ වූ පුද්ගලයා ද තාලෙට සැලෙයි. මට එවිට මතක් වූයේ කතරගම පෙරහැරේ මා දුටු පපර බෑන්ඩ් නාදය සහ කාවඩි නර්තනයයි. මා ද සෙමින් කය සොලවමින් කාටත් නොදැනෙන සේ නර්තනයක යෙදුණි. එය දකුණේ මිනිසාට හුරු වූ ඉබේම ශරීරගත වන නාදයක් යැයි කිවහොත් මා නිවැරදිය.
ඒ වන විටත් පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු කටු ගසා පුවක් ගස් දෙකක එල්ලා තබා තිබුණි. එය දකින විට මගේ පිට ප්රදේශයේ කටු ඇනෙනා
ඒ අතරතුර ආරූඪ වූ පුද්ගලයා ගිනි මැලය උඩ ඇවිද ගියේය. එය ගිණිමැල තරණය ලෙස හඳුන්වයි. දේවාලයේ කපු මහතා ඇතුළු පිරිසක් ද ගිනි මැල තරණය කර අවසන් වූ විගසම එයට මොනවදෝ දියරයක් ඉසිනු ලැබුවේය. ඒවා පිරිත් පැන් බව පැවසුවේ එතන සිටි තලතුනා වයසේ කෙනෙකි.
පසුව අපට රසවත් දේව දානය නම් වූ කිරිහාල්, මුං කිරිබත්, පලතුරු, කැවුම් කැවිලි ආදිය ද රස බැලීමට භාග්යය ලැබුණේ කතරගම දෙවියන් ප්රිය කරන ආහාරය එය බැවිණි. එලෙස ආහාර ගනිමින් සිටින විට කුඩා දරුවෙකු අහස දෙස බලා ''අන්න ගිනි බෝලයක්'' යැ යි කෑ ගසන ලදී. අහස දෙස බැලූ විට තදරතු පාටින් එළියක් අහසින් ගමන් කරනු දුටු වැඩිහිටි සියලු දෙනා එයට වැන්දේ දේවතා එළියෙන් දෙවියන් වඬිනවා යැයි පවසමිනි.
පාන්දර 4ට පමණ නිවසට පැමිණි පසු තාත්තා පැවසුවේ එලෙස කතරගම දේවාලයේ ගිනි මැල තරණය අතරතුරු සුදු රෙද්දක් පොරවාගත් කෙනෙකු ගිනි මැලය උඩින් ඇවිද ගොස් නොපෙනී ගොස් ඇති බවයි. එය ඇසූ මා හට එයත් සමඟ සිහි වූයේ කටු ගසා රුධිරය සමඟ එල්ලී සිටි දෙදෙනාවය. මා ඔලුවේ සිට කකුල් දක්වාම රෙද්දක් පොරවාගෙන නිදාගත්තේ බිය හා කුතුහලය මුසු වූ හැඟීමකිනි.
එල්.ඒ ලහිරු සංජීව
